Nu nog zien dat Ik er meer handigheid in krijg en het posten van nieuwsberichten steeds vlotter gaat.

Donderdag middag had Ik plotseling meer tijd te besteden aan schilderen. En weer merk Ik, dat het hebben van ruimte un begrip van tijd gesproken daarmij vaak helemaal niet effectief gebruikt wordt. Alsof Ik die luxe niet aan kan. Ik heb dus wel geschilderd, maar naar mijn beleving, sloom en enigszins hap snap.
Mijn hoofd is ook vaak vol. In de ochtend was Ik voor mijn andere werk de problemen van mensen aan get bespreken en inschatten.Waarna Ik telefoontjes moest plegen over weer andere mensenlevens. Zo een.onverwachte middag vrij om te schilderen, is dan een slecht gebruikte luxe.

Morgenochtend hief Ik ook niet vroeg weg. Misschien dat uk dan maar wat in huis ga dien. Of aan m’n websites werken. Zoals die van kunstkring beekk.  Of mijn nieuwe webshop online: WWW.artmajeur.com

Nu tijd om de ogen te sluiten

Het begon met een Rode Vari en de volgende werd een zittende moeder Gorilla, wachtend op haar beurt. De derde zijn twee ringstaart aapjes. of Maki’s Het is gewoon weg leuk om dit onderwerp te doen.  Met de kinderen en kleinkind naar de apenheul geweest. Gewoon samen genoten van een dagje uit. En drie schilderijen zijn zomaar wat doeken met zo maar wat herinneringen en proberen het bijzondere van deze dieren weer te geven. Op de manier dat ik ze gezien heb. En me een stukje kon inleven in hun wereld. Er is veel overeenkomstigs met ons mensen. Maar de verschillen zijn even zo duidelijk in het uiterlijk.

Moeder en kind, oplettend, samen uit de uitkijk op een stronk

Het laatste weekend van november waren de AmbachtAteliers in De Bilt geopend voor

publiek. Niet dat je daar normaal niet binnen zou kunnen komen, maar het is een

extra impuls om de omgeving te laten zien wie hier werken en wat zij maken.

De AmbachtAteliers, is een verzamelgebouw in De Bilt op de Ambachtstraat, waar

17 kunstenaars en creatieven uit deze regio hun atelier hebben. Met schilderkunst,

tuin- en interieuradvies, sierkunst, kinderkleding, glas-in-lood, mozaïek, tassen en

nog veel meer bieden ze een breed spectrum aan moois en interessants voor wie

een cadeautje zoekt of gewoon voor jezelf.

Op 1 januari bestonden de Ambacht Ateliers 1 jaar.

Wij willen het voornemen voortzetten een aantal maal per jaar de deuren ‘open te zetten’:

Om te beginnen het laatste weekend in de voorjaarsvakantie.

In de ateliers zijn 8 kunstschilders actief, ieder met een geheel eigen stijl.

Daar zijn een aantal schilders actief zoalsDinie van Buuren, Elma van den Heuvel, Mirjam Steenbergen,

Rita Camphuijsen “Schildert en geeft de cursus Kom uit de verf”, en ook o.a. Connie van

Zwetselaar schildert. Net als Jannie Vossesteijn maar bij voorkeur, “Tekent zij en beeldhouwt”

Mirjam Roest “schildert en is grafisch en digitaal actief”

Andere creatieven zijn:

Nicole Agterberg geeft interieur- en kleuradviezen, verkoopt vrolijk gekleurde meubels en verzorgt in haar atelier diverse creatieve workshops voor jong

en oud.

Keiji Aikawa Houdt zich bezig met “digitaal ontwerpen´ en met de hand gemaakte Lederen producten.

Annemarie Mulder ‘De Hofdames’ is gediplomeerd tuinontwerper en adviseur.

Gundula Kraus “ontwerpt en vervaardigt met ‘eerlijke’ materialen kinderkleding, onder het

merk Karmakid Kidswear.

Marga van der Burgt ontwerpt en maakt glas-in-lood

Michelle Boogaert is gespecialiseerd in mozaïek en wel speciaal in gedenkwerk voor overleden kinderen.

Een andere mozaïekmaker, Ariane Wachsmuth. Met kiezelmozaïek.

Nog 2 (ver-)bouw creatieven zijn Miriam Nieweg en Monique van Uffelen, werkend onder de naam BouwMNU.

Zo zitten de AmbachtAteliers boordevol kunstenaars en creatieven en nodigen zij u

uit voor een bezoek aan hun werkplaats op 25 en 26 Februari 2012 vanaf 12:00 uur op de Ambachtstraat 9 De Bilt.

Enkele ateliers zullen niet open zijn, maar via de site van Ambacht Ateliers kunt u meer over hen te weten komen.

www.ambachtateliers.nl

De afgelopen maanden heb ik de schilderijen afgerond die gaan over het verhaal van vluchtelingen en de uitwerking van immigratie en integratie. Het waren persoonlijke portretten in een bredere context.

Maar er is een nieuwe wendig gekomen in de persoonlijke portretten. Er was al eens een portret ontstaan. naar aanleiding van een korte ontmoeting met een kennis, op een zondagochtend in Utrecht. Ik schilderde een portret van een overleden moeder en droomde dat een dame geheel beschilderd liggend op een behandeltafel, tot leven kwam.

Ik schilder toen in die dagen ook een portret van Prinses Maxima, het doekje von ik wat klein, maar de maten waren gegeven, omdat het was in het kader van een door het tijdschrift ‘ Atelier’ uit geschreven wedstrijd.  Het was bedoeld voor ‘amateurs’en aangezien ik hoe je het ook wennd of keert een auto didact ben, al ben ik al van kindsafaan bezig met etken en schilderen, leek het me de perfecte uitdaging, mijn ‘kunnen’ eens op de proef te stellen. Het persoonlijk portret liet ik aansluiten op mijn persoonlijke belangstelling voor de natuur, het behoud er van en de enorme rustgevende kracht die er van uit gaat.

Als middelbare scholier had ik veel potlood en houtskool portretten gemaakt en ik had er op zeker moment genoeg van gehad. Al deze genoemde schilderoefeningen gaven me een gevoel van verrassing, portretten schilderen is ook leuk. En het kan héél persoonlijk worden, ook al heb ik geen persoonlijk contact gehad met de geportretteerde. Er ontstaat toch ook voor mij een persoonlijke band met het onderwerp dat ik op mijn doek zet.

Zo kon het gebeuren dat ik tijdens de ‘open ambacht Ateliers-dagen voorstelde maar weer eens portret te gaan tekenen als aanbieding voor de bezoekers.

Het viel bij mij en het publiek bijzonder goed in de smaak. Onder het tekenen ontstonden leuke boeiende en informatieve gesprekken en echte ontmoetingen. En zo kon het gebeuren dat ik de opdracht kreeg een portret vanaf een lang gekoesterde pasfoto op doek te zetten. Een persoonlijk verhaal van verlies, strid, overleven en afscheid bleek er aan vastgekleefd te zitten. Ik vond het mooi om op deze manier een positieve bijdrage te leveren.

Daarna, voelde ik in mij zelf de behoefte groeien mijn beide ouders nog eens in volle glorie in het zonnetje te zetten. In een zeer persoonlijke pose, die een fijn gevoel van persoonlijke betrokkenheid zichtbaar maakte. En het was heel bijzonder om de aanwezigheid van eerst mijn moeder en nu mijn vader in mijn atelier te voelen groeien. Nu zijn het ook schilderijen van een behoorlijk formaat. Maar deze twee mensen staan mij zeer nabij, als zijn ze dat door de reisafstand niet altijd letterlijk. Maar ze zijn er, en ik heb ze lief. Wat heerlijker om ze nog iets te geven, iets terug te geven om van te genieten. De vruchten van hun altijd motiverende opvoeding, om mijn creativiteit te ontwikkelen, waardoor ik het schilderen in deze portretten als uniek middel maak om de trots op deze twee mensen weer te geven.

Zo heeft het schilderen van portretten weer een heel nieuwe dimensie gekregen.

Immigratie

Ik zag haar en was meteen geraakt. Iemand vertelde haar toen zij vroeg: “Wat zijn dat?” “Dat zijn kanalen”

Zij had een koffer en was mooi gekleed en goed verzorgd. Kwam zij op bezoek? Uitgenodigd.. ze was in ieder geval nog niet bekend met Nederland..

Maar ik vond het mooi, de verwondering, overgave aan het reizen en het opnemen van de indrukken uit de omgeving. Vreemd voor haar, kennismaking. Een schilderij werd geboren.

https://picasaweb.google.com/s/c/bin/slideshow.swf

Wat een verschil in wereldbeeld spreekt uit de afschuwelijke daad van deze Noor. Wat beweegt zo iemand? Hoe kan hij met zulke verachting voor menselijk leven en mensen die in vriendschap en vrijheid met elkaar omgaan in koele bloede in de rondte schieten? Ik kan me daar helemaal niet in inleven. Niet in verplaatsen. Een kilte is in deze jonge man gevaren. Een man van de leeftijd van mijn eigen zoons. En de verspreide foto’s laten een goedverzorgde blonde man zien, die notabene trots met een enorm wapen de zoeker in kijkt.

Wat kan ik doen? Ontsteld en verlamd tot niets komen, loze kreten slaken om mijn gemoed te luchten? Ik kies er voor om met extra overtuiging en gedrevenheid verder te werken aan mijn schilderij dat gaat over een multiculturele samenleving. Ik wil dat de serie klaar is in November, zodat ik ze alledrie kan tonen ik mijn expositie in de bibliotheek van Bilthoven.

24 November 2011 t/m 9 Januari 2012

Allemaal hebben wij onze bagage. In mijn schilderij wil ik vertellen hoe ik wens dat we het beste uit onze bagage halen, terwijl we de bagage zelf even terzijde zetten. En laten we de vrijheid vieren, met muziek, aandacht en genegenheid.

 Ook in mijn leven maak ik mee dat het leven kwetsbaar is. Omringd door mensen die soms met moeite zichzelf proberen te zijn, in een geformaliseerde samenleving. Digitaal, taal, regels en gewoonten. En dan ook nog mensen die elkaar niet begrijpen, omdat ze elkaars gewoonten niet kennen en metname zien dat ze anders zijn. Maar tevens weinig inzicht hebben in hun eigen gewoonten. Ik kan er hele verhalen over houden.

maar wat ik doe en fijn vind is schilderen. Ik breng mijn gevoel en gedachten liever in beeld. En laat zien wat ik bedoel. Ik wil laten zien wat ik zie. Ik componeer het tot een geheel, stukjes van de puzzel zijn de momenten van geluk en welzijn die als je ze in één beeld zet illustreren wat er mogelijk is. Omdat het in ons allen aanwezig is. Aandacht, respect en delen.

Leven is kostbaar, laten wij de tijd die we hebben niet verspillen.

Daarna ben ik naar huis gefietst na een praatje en wat bijpraten op de stoep, over de zorgen van elkaar en over het dagelijks leven.

Vervolgens met zoonlief naar de stad gefietst om studiefinancerings zaken af te handelen en daarna naar Lunetten om nog iemand anders te spreken en dingen te regelen en af te stemmen. Om vervolgens een mooie fietstocht te maken door de natuur.om twee uur was ik weer thuis.

Weer even gepraat en mail gekeken en een boekje bekeken in verband met een schilder opdracht. Telefoon gesprek om te regelen wat geregeld moet worden ergens voor. Vraagt ook weer nadenken en het goede zeggen. Toen dacht ik: “..kom……. dan ga ik nog even naar mijn atelier om lekker ontspannen in mijn eentje te schilderen. Ik heb er zin in. Beetje koffie gezet en de ezel klaar en aan de slag.

En ach.

Mijn oogjes vallen toe.

Toch nog even geprobeerd, en weer, andere houding nog een kopje koffie. Maar oh hé, och jee, mijn oogjes vallen toe.

Koffie uit de kunst evenals de kop, maar de ogen willen niet

Er is niets aan te doen, ik ga eerst een dutje doen. Thuis. En dan, vanavond nog maar eens proberen.

Het zijn in feite oefeningen in het schilderen van de textuur van wat ik zie. En helpt me lekker bezig blijven met een herinnering aan een fijne plek. In die zin zijn het souvenirs.  Als kleine schilderijtjes is het dan meteen een leuke voorraad om mee te nemen naar een kunstmarkt, waar het makkelijker is om klein werk op de kraam te leggen.

Ik laat door de schilderijtjes ook zien waar mijn oog door getrokken wordt. Nu ben ik begonnen aan het verder uitwerken van een detail van schuurtjes die we hoog in de bergen vonden. Ik vind het zo fijn aanvoelen dat steen en dat hout en de combinatie ervan. oog strelend en zintuigen prikkelend.

Een paar bloemen zijn al af en de zwaan die ik op het meer van Genève zag vind ik goed genoeg. Maar deze deurpost hoek, was nog niet naar mijn zin en met olieverf in mijn atelier kan ik het meer naar mijn zin af maken. Zodanig dat de structuur er beter uitspringt met het effect van het licht inde bergen in het zuiden van Zwitserland.